Kolejny odcinek Kroniki to dalsze prace nad zdobywaniem potrzebnych sprzętów. Całe urządzanie Zakładu zajęło zaledwie dwa tygodnie — dwa tygodnie, które jedni podziwiali, a inni… przyjmowali z oburzeniem. Bo tam, gdzie rodzi się dobro, zawsze pojawia się też cień niezrozumienia.
Znów daje o sobie znać panna Aniela. Nie może pogodzić się z tym, że jej młodsza siostra poświęca życie „moralnie zwichniętym kobietom”. Podejrzliwość, złośliwe komentarze, najgorsze domysły — wszystko to spada na Marię jak ciężar, który mógłby złamać słabszego człowieka. Ale nie ją. Bo Maria wie, że nie pracuje dla ludzkiej opinii, lecz dla Boga.
A dzieło Boże — mimo sprzeciwów, mimo szemrania, mimo ludzkich lęków — postępuje naprzód. I oto 19 marca 1894 roku, w dzień św. Józefa, patrona ludzi pracujących w ciszy i pokorze, odbywa się poświęcenie Zakładu Dobrego Pasterza. To moment, w którym skromne mieszkanie na Szewskiej staje się miejscem łaski. Domem, który ma ratować zagubione dusze. Przestrzenią, w której zaczyna bić serce przyszłego zgromadzenia.
O tym wszystkim usłyszycie już za chwilę. Zapraszam do wysłuchania.